Hoewel veel boeren grote voordelen zien in het toedienen van mineralen aan hun koeien, is het belangrijk te weten waarom ze zo belangrijk zijn en aan welke risico's je je kudde blootstelt als je je drachtige koeien geen mineralen geeft. Je zult zien dat voorkomen de enige optie is voor veel problemen die ontstaan door een tekort, aangezien de interne ontwikkeling van het kalf cruciaal is voor zijn productiviteit en voor het welzijn van zowel mens als dier.
Jodium.
Historisch gezien is jodiumtekort een probleem in Ierland en wordt het regelmatig toegevoegd aan drinkwater op melkveebedrijven of opgenomen in de meeste liksteensupplementen en steenzout. Terzijde: melk is een uitstekende bron van jodium voor mensen, omdat koeien het via hun melk uitscheiden. Net als tijdens een zwangerschap is jodium erg belangrijk voor de ontwikkeling van het kalf. Een lage jodiuminname via de voeding tijdens de zwangerschap is in verband gebracht met een verhoogde kans op kleine en zwakke kalveren, een verhoogde kans op struma, een verminderde weerstand tegen onderkoeling, een lage immuniteit en over het algemeen een lagere overlevingskans. Koeien recyclen jodium slecht, wat betekent dat jodium niet in het lichaam wordt opgeslagen, waardoor het in de melk terechtkomt. Daarom moet jodium via de voeding worden aangevuld om dit tekort te compenseren.
Artikelhoofdstukken
Selenium
Selenium is een van de sporenelementen die in zeer kleine hoeveelheden nodig zijn. Het is een van de mineralen die de placenta passeert van de koe naar het kalf, en daarom is aangetoond dat seleniumsuppletie bij drachtige koeien de seleniumreserves bij pasgeboren kalveren verhoogt. Een seleniumtekort veroorzaakt spierdystrofie (verzwakking en atrofie van de spieren), wat problemen kan veroorzaken tijdens de geboorte en een verhoogd risico op placentaretentie. Dit staat ook bekend als witte spierziekte bij kalveren en kan zich uiten als 'knikpoten' (zie hieronder). Wees voorzichtig, want er bestaan gebieden met een hoog seleniumgehalte, en in dat geval is het gevaarlijk om seleniumsupplementen te geven vanwege het potentiële risico op seleniumvergiftiging. Als u niet zeker bent van de seleniumstatus van uw dieren, kunt u bodemmonsters of kuilvoer laten testen. Over het algemeen hebben kustgebieden een lager seleniumgehalte, terwijl leisteenbodems een hoger seleniumgehalte hebben. Selenium en vitamine E worden vaak samen beschouwd, omdat ze een vergelijkbare functie hebben.
Vitamine E
In tegenstelling tot selenium is de overdracht van vitamine E via de placenta van de koe naar het kalf laag. Dit betekent dat het kalf geboren wordt met een lage vitamine E-status en sterk afhankelijk is van een adequate inname van colostrum, en later melk of melkvervanger, om vitamine E binnen te krijgen in de eerste levensjaren. Droge koeien met een verhoogde inname van vitamine E tijdens de droogstand hebben colostrum met een aanzienlijk hoger vitamine E-gehalte. Het is belangrijk dat het kalf voldoende vitamine E binnenkrijgt, aangezien vitamine E nodig is voor een goede gezondheid en een functionerend immuunsysteem. Bij koeien draagt het bij aan een gezonde uier en een algehele immuunrespons, wat nuttig is in de weken na het kalven, wanneer de koe vatbaarder is voor infecties
Vitamine A en D
Net als vitamine E passeren vitamine A en D de placenta niet in significante hoeveelheden, waardoor het kalf voor deze vitaminen afhankelijk is van de inname van colostrum. Het is daarom van groot belang dat de colostrum voldoende van deze vitaminen bevat. Vitamine A speelt een belangrijke rol bij de bestrijding van infecties, verhoogt de weerstand tegen ziekten en stimuleert het immuunsysteem. Koeien met een vitamine A-tekort kunnen ook dode, zwakke of blinde kalveren krijgen, omdat vitamine A nodig is voor een normale groei en ontwikkeling, inclusief de groei van de foetus. Koeien die buiten grazen, hebben over het algemeen een hoog vitamine D-gehalte doordat ze buiten zijn en krijgen veel vitamine A binnen via het gras. Wanneer ze echter binnen worden gehouden en een winterdieet krijgen, kunnen de concentraties van deze vitaminen variëren. Bij gebrek aan accurate informatie over de vitaminestatus van het dier en de voeding, is suppletie vaak een goede praktijk
Omdat elke boerderij anders is, is het een goed idee om te beginnen met het testen van uw voer om te zien waaraan uw vee mogelijk een tekort heeft en wat u in uw specifieke situatie moet aanvullen.
Alle goeds,
Alan Horan
